Artikelen Actueel

Honderd keer prikken

 

 

Een paar maanden geleden was ik ziek en mijn suiker volledig van slag. Normaal spuit ik vier keer per dag en prik dan vooraf  bloedglucose. De dokter gaf het advies tijdens de koffie ‘s morgens, ’s middags en ’s avonds ook te prikken en te spuiten. Zeven maal prikken en spuiten, 100 keer spuiten in één week! Wat kwam dát binnen: wat ben ik afhankelijk.

 

Als je als diabetes ziek bent is het extra oppassen. Ieder lichaam maakt extra suiker om het genezingsproces te stimuleren. Wij, mensen met diabetes, kunnen de normale hoeveelheid glucose met moeite opnemen in het lichaam, verbruiken minder als we ziek zijn en krijgen deze extra glucose voor herstel. Bijspuiten is dan een noodzaak.

Het proces van genezen vraagt daardoor meer aandacht. Doordat je veel dagen met je lichaam wordt geconfronteerd heeft dat zijn uitwerking op je psyche. Zo bewaar ik het afvalmateriaal van het prikken en spuiten in de loop van de dag in mijn etuitje en gooi het ’s morgens na het prikken weg in een klein containertje. Als je ziek bent is dit een aardige hoeveelheid afvalmateriaal en dat maakt me altijd wat melancholisch. Bij beweging ervaar ik positieve energie, als ik stil lig, verstijf en verstar ik, heb gebrek aan levensenergie. Dan maar even denken aan de mensen die naast hun diabetes extra complicaties hebben aan bijvoorbeeld nieren of hart. Hoeveel potjes, zalfjes en drankjes hebben zij niet op hun nachtkastje staan?

 

Om uit deze negatieve spiraal te komen dwing ik mezelf om me bewust te worden van dingen waar ik energie van krijg. Er blijken meer bronnen van energie aanwezig te zijn. Muziek beluisteren, fotoboeken bekijken, schrijven, tekenen en schilderen, oude films, boeken herlezen, speciale geuren en kleuren, kunstboeken. Het geeft niet alleen afleiding, het heeft ook een positieve uitwerking op genezing: geestelijke stimulans heeft zijn uitwerking op het lichaam. Lichaam en geest zoeken altijd naar een balans.

Ik ben dat ook verplicht naar mijn omgeving. In de tijd dat ik me niet lekker voel, richten mijn huisgenoten alle aandacht op mij. Heerlijk natuurlijk, al die aandacht! Ik weet ook dat als de energie alleen mijn richting gaat, ik hun daardoor ontneem de blik op zichzelf te richten. Dit zou hun eigen ontwikkeling niet ten goede komen. Je zou kunnen zeggen dat kinderen die in een gezin wonen waar iemand chronisch ziek is, leren om te zorgen voor anderen, snel zelfstandig worden en leren niet teveel te zeuren. Als dit langdurig het geval is zal de keerzijde boven komen. Ze hebben geleerd voor anderen te zorgen maar niet voor zichzelf.  Ze hebben geleerd zelfstandig te zijn, maar vinden het moeilijk hulp te vragen. Ze zeuren niet veel, maar vinden het moeilijk zich te uiten. Dit zijn redenen om de verantwoordelijkheid van de ziekte bij mijzelf te houden en gezondheid goed in de gaten te houden omwille van mijn gezin en mezelf.

 

Ook van Mieke als column gepubliceerd in het blad DIABC

– Het cadeau van diabetes

loopt een eindje met je op

Mieke, zelf type 1 diabeet, schrijft artikelen over haar persoonlijke ervaringen en bekijkt diabetes vanuit haar coachrol. Ze schrijft artikelen in het blad DIABC van de Diabetesvereniging Nederland.