Artikelen Actueel

Het cadeau van diabetes

 

Begin juni 2001 ging ik, voor een steeds terugkerende ontsteking, naar de dokter en moest naar huis met de diagnose ‘diabetes’. Als verdoofd was ik, ik  wilde er niet aan. Het zou nog lang duren voordat de boosheid iets afnam en ik iets positiefs kon ervaren rondom deze ziekte. Was er eigenlijk wel iets positiefs aan diabetes?

 

Een week na dit bericht stond een vakantie gepland en ik wilde die niet laten bederven door dit bericht. Tijdens het wandelen op een klif waar rust en realiteit binnen mochten komen, kwam het toch als een golf over me heen. Waarom? Waarom ik? Was het overlijden van mijn vader, moeder en broer binnen een korte tijdsperiode, niet voldoende geweest? Wat was ik boos zeg! Na die vakantie schreef ik veel over boosheid, angst, verwarring en ontkenning. Het begon te stromen, te borrelen en daarmee kwamen emoties vrij.

 

Intenser genieten

Inmiddels zijn we vier jaar verder en heb ik diabetes grotendeels leren accepteren. Soms zijn er nog dagen dat het beeld over de toekomst niet positief is; het besef dat mijn vader met zijn suiker niet oud is geworden maakt me dan angstig. Het dringt dan pijnlijk tot me door dat hij nog maar zeventien jaar te leven had toen hij zo oud was als ik nu ben. Het maakt me verdrietig, maar dwingt ook te relativeren en van de dingen om me heen intens te genieten.

Een ander aspect van suikerziekte is dat ik mezelf steeds beter heb leren kennen.  Zo kwam ik mijn zuinigheid tegen in de diabetes. Je wilt met zo weinig mogelijk tabletten en later, met zo min mogelijke insuline toekunnen. Aanvankelijk besefte ik niet dat acceptatie en een scherpere instelling beter zouden zijn geweest. Daar gaat het eigenlijk om: overgave. Het niet langer strijden tegen je ziekte maar er een bondgenoot van maken. Dat heeft erg geholpen. Na een periode van ontkenning, boosheid en strijd, zie ik diabetes nu als kameraad. Het klinkt raar, maar ik heb vaak een onderonsje met hem. Vragen als “Wat heb je nu nodig?” en “Wat wil je dat ik doe?” worden regelmatig gesteld. Als ik tot rust ben gekomen en even de tijd neem, komt er altijd antwoord in de vorm van een woord of een beeld.

Door diabetes ben je soms beperkt in je mogelijkheden. Vroeger zocht ik mijn gelukkige momentjes ver weg en was het echt zoeken, nu overkomt het me en kan ik genieten van zoiets eenvoudigs als koolmezen die aan het uitfladderen zijn. Nu vind ik het juist een gave om eenvoudig te zijn. Ik heb er veel baat bij in het dagelijkse werk wat ik doe, doordat complexe zaken vertaald worden in eenvoudige, werkbare materie. Oplossingen liggen vaak dichtbij!

 

Balans

Het woord balans is dan ook de belangrijkste voorwaarde voor een goed gereguleerde diabetes. Het gaat om een goede mix tussen het lichamelijke en het geestelijke. En om balans te vinden tussen je kwaliteiten en schaduwkanten. Dat is een immens karwei. De diabetes dwingt je te luisteren naar je lichaam. Als je dat doet, heb je een altijd aanwezige vriend die je helpt je balans te vinden. Is dat geen mooi cadeau achter de diabetes?

 

Ook van Mieke als column gepubliceerd in het blad DIABC

– Honderd keer prikken

loopt een eindje met je op

Mieke, zelf type 1 diabeet, schrijft artikelen over haar persoonlijke ervaringen en bekijkt diabetes vanuit haar coachrol. Ze schrijft artikelen in het blad DIABC van de Diabetesvereniging Nederland.